Οι "Δυνατοί" παραμένουν "Άνθρωποι"

Υπάρχουν άνθρωποι που κάποιοι τους λένε "δυνατούς" .

Οι "Δυνατοί Άνθρωποι" φέρουν μια σιωπηλή μεγαλοσύνη. Μοναχικοί αρχιτέκτονες που χτίζουν κάστρα, σμιλεύοντας τον εαυτό τους σε πέτρες που αντέχουν κάθε αντιξοότητα, τον κάθε άνεμο και τη βροχή. Η ψυχή τους είναι οχυρό, φτιαγμένο από πείσμα και όνειρα.

Κάθε απόφαση, μια νίκη ενάντια στη μοναξιά, κάθε βήμα, ένας ύμνος στην αυτονομία.

Δεν ζητούν συνειδητά συμπαραστάτες στη μάχη. Μα καθώς περπατούν αναζητώντας φως, πίσω τους μια σκιά ακολουθεί. Οι προσδοκίες!

Οι προσδοκίες είναι οράματα που γεννιούνται στα ύψη και συχνά πέφτουν άτσαλα, προσκρούοντας στην πραγματικότητα κι αφήνοντας μια κρυφή απογοήτευση, μια πίκρα σαν γεύση από καμένη σοκολάτα στο τέλος.

Αυτοί οι άνθρωποι λυγίζουν, ναι, αλλά δε σπάνε. Στέκονται όρθιοι, με μάτια που κοιτούν μακριά, εκεί όπου οι ελπίδες μοιάζουν με αστέρια λαμπερά αλλά άπιαστα. Ξέρουν να χτίζουν κόσμους, να υφαίνουν σχέδια με την ακρίβεια τεχνίτη, μα η καρδιά τους κρύβει μια ρωγμή. Εκεί, στη ρωγμή, φωλιάζει η προσδοκία, η ανάγκη για συνύπαρξη, για συμπόρευση, το χέρι που θα απλωθεί, το είδωλο του "μαζί" που λαχταρούν, που θα τους ψιθυρίζει για το "ιδανικό", το "αλλιώς", το "περισσότερο", την "εγγύτητα".

Ακόμα κι αν η ζωή τους μάθει να περπατούν μόνοι, η καρδιά τους κρατά μια χαραμάδα, περιμένοντας το βλέμμα που θα δει τον κόσμο όπως αυτοί και θα ναι διαθέσιμο να ανοίξουν τους ορίζοντές τους πια "μαζί"

Κι όταν η ζωή δεν ανταποκρίνεται, η πίκρα απλώνεται, όχι σαν ήττα, μα σαν υπενθύμιση πως η δύναμη δεν αρκεί πάντα για να δαμάσει το χάος του κόσμου.

Και συνεχίζουν. Με αξιοπρέπεια, με φλόγα που τρεμοπαίζει χωρίς να σβήνει. Αγκαλιάζουν την πίκρα, την κάνουν ποίημα, μάθημα, καύσιμο, εμπειρία. Γιατί οι δυνατοί δεν παλεύουν μόνο για τη νίκη, αλλά για την ίδια την πάλη.

Είναι η τέχνη τους, ο προορισμός τους. Ζουν για να δημιουργούν, να ονειρεύονται, να αντέχουν, να δίνουν και να δίνονται .

Κι αυτό είναι μια αληθινή νίκη της ψυχής.

Οι προσδοκίες πάντα θα υπάρχουν στους ανθρώπους.

Αναζητούν χέρια που πλέκονται, γέλια που μοιράζονται, στίχους που ακουμπούν νοήματα κοινά, μια ελπίδα, πεισματάρα και τρυφερή, είναι το μυστικό τους, το οξυγόνο τους, κουβαλώντας ενδόμυχα μια φλόγα που ψιθυρίζει:

-"ίσως αύριο",μα αν "ποτέ", τότε "θα τα καταφέρω και χωρίς"

Από τον Ίρβιν Γιάλομ, και συγκεκριμένα από το βιβλίο του «Όταν Έκλαψε ο Νίτσε», το ακόλουθο απόσπασμα, που αντικατοπτρίζει τη μοναχική δύναμη, την πάλη με τις προσδοκίες και την κρυφή λαχτάρα για σύνδεση, δειλά ανείπωτη, συχνα χωρίς απόκριση.

"Πρέπει να μάθεις να ζεις με τον εαυτό σου. Να τον κουβαλάς, να τον αντέχεις, να τον αγαπάς, ακόμα κι όταν είναι βαρύς. Μα η αληθινή πρόκληση δεν είναι να επιβιώσεις μόνος, αλλά να βρεις έναν τρόπο να είσαι μόνος χωρίς να χάσεις την ελπίδα ότι κάποιος, κάπου, θα δει το φως σου και θα περπατήσει δίπλα σου. Η ζωή είναι ένα μονοπάτι που διασχίζεις με τα πόδια σου, αλλά η καρδιά σου πάντα ψάχνει έναν συνοδοιπόρο".

Αυτό το απόσπασμα, με μια επίγευση φιλοσοφίας, αποτυπώνει την ουσία των "δυνατών" ανθρώπων που, ενώ αντέχουν τη μοναχική τους πορεία, κουβαλούν την πίκρα της ανεκπλήρωτης προσδοκίας για το "μαζί". Ο Γιάλομ, με τη χαρακτηριστική του ευαισθησία, υφαίνει την αυτονομία με την τρυφερή ελπίδα για σύνδεση, που παραμένει ζωντανή μέσα στο χάος των ανθρώπινων αναγκών, ακόμη κι αν παραμένει εν τέλει αχρείαστη...

Της Αννάνθης Κοκκινίδη

Ψυχολόγου - Συστημικής Ψυχοθεραπεύτριας

Κέντρου Συστημικής Ψυχοθεραπείας "ΤΟ ΜΟΤΊΒΟ"